چو بر نشان بزنی، تیر از نشانه مکش

چه کرده اند تذروان بی گناه، ای غیر

بیا و در چمن قدس دام و دانه مکش

هوای تیر تو هر ذره را بود در دل

گرت ز آتش دل نیست لذتی عرفی

بگو که نیم نفس از دل زبانه مکش