گرت ز آتش دل نیست لذتی عرفی

بیا و در چمن قدس دام و دانه مکش

هوای تیر تو هر ذره را بود در دل

چو بر نشان بزنی، تیر از نشانه مکش

بگو که نیم نفس از دل زبانه مکش