که باز روح شهیدان شود شهید غمش

به صید مرغ دلم بازد آن صنم که به رشک

ز دانه گه بربایند طایر حرمش

نهشت زنده کسی را ز غم کنون، وقتیست

مباد باعث بیگانگی شود عرفی

مگو که نیست مرا تاب لطف دم به دمش