مباد باعث بیگانگی شود عرفی

ز دانه گه بربایند طایر حرمش

نهشت زنده کسی را ز غم کنون، وقتیست

که باز روح شهیدان شود شهید غمش

مگو که نیست مرا تاب لطف دم به دمش