می کنندش متاثر، مشوید ای احباب

چون ز چشمم رود آن خون که زند بر دل خویش

جنبش آن مژه دم به دم و بیش از بیش

همره نفس، سرانگشت گزان، از پس و پیش

گرم جور آن ستم اندیش و من از غم سوزان

که نگیرد دلش از این ستم بیش از بیش