همره نفس، سرانگشت گزان، از پس و پیش

چون ز چشمم رود آن خون که زند بر دل خویش

جنبش آن مژه دم به دم و بیش از بیش

می کنندش متاثر، مشوید ای احباب

گرم جور آن ستم اندیش و من از غم سوزان

که نگیرد دلش از این ستم بیش از بیش

باش گر وصل تو از غیر که سنجیده دلم