بجز هندوی زلفش هیچ کس نیست

دل من در هوای روی فرخ

بود آشفته همچون موی فرخ

که برخوردار شد از روی فرخ

سیاهی نیکبخت است آن که دایم

بود همراز و هم زانوی فرخ