چون به فردوس درآیم همه داغ و هم ریش

باش گر وصل تو از غیر که سنجیده دلم

لذت وصل تو با چاشنی حسرت خویش

گزم انگشت که کو نیشتر و کو الماس

چند گویی که میندیش و مبین روی نکو

عرفی این ها به کسی گو که بود نیک اندیش