عرفی هنوز مدحت دون همتان مکن

گل باز بسته بود ز شاخ درخت خویش

گر دولت این بود که به درویش داده اند

باید گریستن، جم و کی را، به تخت خویش

توفان چو تند شد تو مینداز رخت خویش