اینک آمد جان به لب، کز کشتنم زحمت مکش

لاف مردی می زنی در انجمن با دوست باش

خویشتن را چون زنان در گوشه خلوت مکش

غمزه را بازو مرنجان، زخم را ضایع مکن

آسمانست این که حاکم، کشته تر دامن است

آفتاب است این که نازت می کند، منت مکش

شهره در عافیت، عرفی قبولی نیست، لیک