شهره در عافیت، عرفی قبولی نیست، لیک

اینک آمد جان به لب، کز کشتنم زحمت مکش

آسمانست این که حاکم، کشته تر دامن است

آفتاب است این که نازت می کند، منت مکش

آستین غم بگیر و دامن عصمت مکش