شهید زلف و رخ او چو طرف جوی بهشت

کرشمه تو ز اوج هوای لاهوتش

ضعیف تر شود ار نعمتش ز باده دهند

وظیفه خوار محبت که غم بود قوتش

برون دمد گل و سنبل ز دور تابوتش

فغان ز خامه عرفی که کمترین ظفرت

شکست خامه مانی و کلک یاقوتش