که فشانند مصیبت زدگان بر سر خویش

بس که پروانه بود شعله طلب نزدیک است

که شود آتش و خود شعله زند در پر خویش

بعد مردن ببر ای باد به جایی خاکم

عرفی از ناصح اگر منفعلم باری شکر

که خجل نیستم از روی غم دلبر خویش