نام بهشت کرده بلند از نسیم خویش

کامی که از شرف محک جود حاتم است

می بایدم گرفت از بخت لئیم خویش

هوشم فدای نکهت آن گل که تا ابد

رستم ز مدعی به قبول غلط، ولی

در تابم از شکنجه طبع سلیم خویش

آن کس که بی چراغ در آید به خلوتم