چون به خونریز خودم ساخته ای تشنه کنون

گر چشانی به ملک چاشنی صحبت خویش

جام می گیرد و بر باد دهد عصمت خویش

تو هم این لطف بکن تا بکشم منت خویش

کشته ناز کحا، کشته شمشیر کجا

چون ننازند شهیدان تو بر حالت خویش