عرفی از یاد می وصل برد هوش خرد

حیف باشد که گذاری به دلم حسرت خویش

دهن خویش ببوسند و لب خود بمکند

چون در اندیشه ببینند بتان صورت خویش

بس که بی یار دلم تنگ شد از صحبت خویش