چون آب فرو می چکد از تیغ سپاهش

طاعت بر دنیا چه تمتع برد از تخت

کز فر هما دور بود تارک شاهش

ما لشکر عشقیم که تسخیر دو عالم

ره بر مه کنعان نکند خجلت بهتان

تا رو به ره شکر کند محنت جاهش

شاید که به آلایش دامانش نگیرند