بر عافیت چه ناز کنم گر برآورم

رفتم که بشکنم به ملامت سبوی خویش

در راه دل سبیل کنم آبروی خویش

خود را به عادت غم و غم را به خوی خویش

شد عمرها که برده ای از خویشتن مرا

بازآورم که سوختم از آرزوی خویش