در آن دیار دلم کرده خو به بد مستی

نگاهبان خودم من بر آستانه خویش

به هر طریق که بگذشته بی تاسف نیست

به سوز و داغ دی و عشرت شبانه خویش

که محتسب کند از شعله تازیانه خویش

ز مشکلات محبت نیفکنم دامی

که مرغ عقل نسازد به آب و دانه خویش