که مرغ عقل نسازد به آب و دانه خویش

در آن دیار دلم کرده خو به بد مستی

که محتسب کند از شعله تازیانه خویش

ز مشکلات محبت نیفکنم دامی

نهفته سر دهم از دیده سیل خون، که مباد

غم زمانه برد جدولی به خانه خویش

در این مکوش که آید دلت به جان، عرفی