در این مکوش که آید دلت به جان، عرفی

که مرغ عقل نسازد به آب و دانه خویش

نهفته سر دهم از دیده سیل خون، که مباد

غم زمانه برد جدولی به خانه خویش

که مرغ شوق بخوابد در آشیانه خویش