نه آن خونی که بتوان از گرستن داد بیرونش

دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمه خونش

به افسون می کند آلوده درد عافیت بخشم

بیا ای مرگ و آزادی ببخش از ننگ افسونش

ز گلگون کی نهد منت به دوش کوهکن شیرین