چنان حسن قبولی در ملامت نیست عرفی را

که دارد خنده بر امید من، لب های میگونش

به تیر غمزه اش نازم که صد جا بشکند در دل

به دست معجز عیسی اگر آرند بیرونش

که هر ساعت در آغوش آورد بیدادگر دونش