به گاه خواب سر بر زانوی خسرو نهد شیرین

دلش در کعبه و همسایه دیر است ایمانش

به زجری کشته آن غمزه گردیدم، که از خجلت

شهادت نامه ها شستند در کوثر، شهیدانش

ولیکن آستین کوهکن بود مگس رانش

چه منت ها که بر خوبان نهد در پرسش محشر

چو ناحق کشتگان خویش را بینند حیرانش