در دیر و کعبه سایل، با کفر و دین مقابل

اما ز سردی عقل، زایل شود تب عشق

ناکامی دمی عشق پرورده مراد است

در آفتاب غرق است شام من و شب عشق

با نوش و نیش یک دل، این است مشرب عشق

تا ریخت خون عرفی، از چشم خلق شد گم

زان جلوه ها تو گویی، این بود مطلب عشق