انگشت کند بر آب زورق را

بی قامت تو میدان، بی سرو بود بستان

و تعجیل باید نمود تا زودتر بباید و بهجت و اعتداد ما که بحیات او تازه گشته است تمام گرداند، و مانیز از حجره مفارقت بحجله مواصلت خرامیم و مثال دهیم تا مجلس خرم بیارایند و بیارند.

زان می که چو آه عاشقان از تف

بلار گفت: صواب همینست و در امضای این عزیمت تردد نیست.

می کش که غمها می کشد، اندوه مردان وی کشد،

در راه رستم کی کشد جز رخش بار روستم؟