پس بیرون آمد و بنزدیک ایران دخت رفت و گفت:

بلار گفت: صواب همینست و در امضای این عزیمت تردد نیست.

می کش که غمها می کشد، اندوه مردان وی کشد،

در راه رستم کی کشد جز رخش بار روستم؟

روز مبارک، شد و مراد برآمد

باز چو اقبال روزگار درآمد