دیگر از بی طاقتی خواهم گریبان چاک زد

یار ما هرگز نیازارد دل اغیار را

گل سراسر آتشست، اما نسوزد خار را

چند پوشم سینه ریش و دل افگار را؟

بر من آزرده رحمی کن، خدا را، ای طبیب

مرهمی نه، کز دلم بیرون برد آزار را