جان در آن زلفست، کمتر شانه کن، تا نگسلی

آرزومند توام، بنمای روی خویش را

ور نه، از جانم برون کن ارزوی خویش را

هم رگ جان مرا، هم تار موی خویش را

خوب رو را خوی بد لایق نباشد، جان من

همچو روی خویش نیکو ساز خوی خویش را