چون به کویت خاک گشتم پایمالکم ساختی

هم رگ جان مرا، هم تار موی خویش را

خوب رو را خوی بد لایق نباشد، جان من

همچو روی خویش نیکو ساز خوی خویش را

پایه بر گردون رساندی خاک کوی خویش را

آن نه شبنم بود ریزان، وقت صبح، از روی گل

گل ز شرمت ریخت بر خاک آبروی خویش را