همره باد صبا بفرست بوی خویش را

آن نه شبنم بود ریزان، وقت صبح، از روی گل

گل ز شرمت ریخت بر خاک آبروی خویش را

مرده ام، عیسی دمی خواهم، که یابم زندگی

بارها گفتم: هلالی، ترک خوبان کن ولی

هیچ تاثیری ندیدم گفتگوی خویش را