که تاب من به جهان طره فلانی داد

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دلم خزانه اسرار بود و دست قضا

درش ببست و کلیدش به دلستانی داد

شکسته وار به درگاهت آمدم که طبیب