لطفی کن و زنده ز اعجاز کن مرا

تا با تو راز گویم و فارق شوم دمی

بهر خدا، که هم دم و همراز کن مرا

لطف تو معجزیست، که بر مرده جان دهد

چون کاکل تو چند توان گشت بر سرت؟

تیغی بگیر و از سر خود باز کن مرا

ساقی، هلاکم از هوس پای بوس تو