در پای خویش مست سر انداز کن مرا

چون کاکل تو چند توان گشت بر سرت؟

تیغی بگیر و از سر خود باز کن مرا

ساقی، هلاکم از هوس پای بوس تو

نازی بکن، که بی خبر افتم به خاک و خون

یهنی که: نیم کشته آن ناز کن مرا

جانا، به غمزه سوی هلالی نظر فکن