خوش آن باشد که در هنگام وصل او سپارم جان

که همچون من بود سرگشته بسیار این بیابان را

اگر چشم خضر بر لعل جان بخش تو افتادی

به عمر خود نکردی یاد هرگز آب حیوان را

معاذالله از آن ساعت که بینم روی هجران را