قدم آهسته نه، دیگر مرنجان خاک راهی را

معاذالله! اگر می کاست یک جو خرمن حسنش

به باد نیستی می داد هر برگ گیاهی را

چو پا برداشتی، ای نرگس رعنا، به غمازی

به شکر آن که شاه مسند حسنی، به صد عزت

مران از خاک راه خود به خواری دادخواهی را

چو بیمارند چشمان تو خون کم می توان کردن