دامنی را، که به صد ناز کشیدی از ما

آخر، ای آهوی مشکین، چه خطا رفت که تو

با همه انس گرفتی و رمیدی از ما؟

حیف باشد که چو گل بر کف هر خار نهی

کام جان راست به بازار غمت صد تلخی

که به یک عشوه شیرین نخریدی از ما

بود مقصود تو آزردن ما، شکر خدا