که از جفای تو بیشست با تو یاری ما

نمی توان به جفا قطع دوست داری ما

بسی چو ابر بهاران گریستیم و هنوز

گلی نرست ز باغ امید واری ما

به چشم چون تو عزیزی شدیم خوار ولی