چو آن مه یار اغیار است گرد او مگرد ای دل

چرا کز منزل مقصود بر بستیم محمل ها

ز توفان سرشک خود به گردابی گرفتارم

که عمر نوح اگر یابم نبینم روی ساحل ها

چرا پروانه باید شد برای شمع محفل ها؟

هلالی چون حریف بزم رندان شد بخوان مطرب:

«الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها»