ببین کاخر جنون انداخت ما را در چه وادی ها

دلا، ذوقی ندارد دولت دنیا و شادی ها

خوشا! آن دردمندی های عشق و نامرادی ها

من و مجنون دو مدهوشیم سرگردان به هر وادی

دل من جا گرفت از اعتقاد پاک در کویش

بلی، آخر به جایی می کشد پاک اعتقادی ها

چو عمر خود ندارم اعتمادی بر وفای تو