بلی، آخر به جایی می کشد پاک اعتقادی ها

من و مجنون دو مدهوشیم سرگردان به هر وادی

ببین کاخر جنون انداخت ما را در چه وادی ها

دل من جا گرفت از اعتقاد پاک در کویش

چو عمر خود ندارم اعتمادی بر وفای تو

چه عمر است این که من دارم بر او خوش اعتمادی ها

به خون دل سواد دیده را شستم، زهی حسرت!