چو عمر خود ندارم اعتمادی بر وفای تو

ببین کاخر جنون انداخت ما را در چه وادی ها

دل من جا گرفت از اعتقاد پاک در کویش

بلی، آخر به جایی می کشد پاک اعتقادی ها

چه عمر است این که من دارم بر او خوش اعتمادی ها

به خون دل سواد دیده را شستم، زهی حسرت!

که از خطت مرا محروم کرد این بی سوادی ها