چه عمر است این که من دارم بر او خوش اعتمادی ها

دل من جا گرفت از اعتقاد پاک در کویش

بلی، آخر به جایی می کشد پاک اعتقادی ها

چو عمر خود ندارم اعتمادی بر وفای تو

به خون دل سواد دیده را شستم، زهی حسرت!

که از خطت مرا محروم کرد این بی سوادی ها

چو گم کردم دل خود را چه سود از ناله و افغان