چو گم کردم دل خود را چه سود از ناله و افغان

چه عمر است این که من دارم بر او خوش اعتمادی ها

به خون دل سواد دیده را شستم، زهی حسرت!

که از خطت مرا محروم کرد این بی سوادی ها

که نتوان یافت این گم گشته را با این منادی ها

هلالی، دیگران از وصل او شادند و من غمگین

خوش آن روزی که من هم داشتم از این گونه شادی ها