که نتوان یافت این گم گشته را با این منادی ها

به خون دل سواد دیده را شستم، زهی حسرت!

که از خطت مرا محروم کرد این بی سوادی ها

چو گم کردم دل خود را چه سود از ناله و افغان

هلالی، دیگران از وصل او شادند و من غمگین

خوش آن روزی که من هم داشتم از این گونه شادی ها