شعبده باز سپهر ز آتش پنهان مهر

شعله در انجم فگند مشعل آن انجمن

ارقم طاق فلک شمع جهان تاب را

تیغ زبان تیز کرد، گرم شد اندر سخن

بر صفت اژدها ریخت شرر از دهن

خاتم زرینه داد دست سلیمان پناه

صبح به صحرا فتاد از بغل اهرمن