در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه سر حافظ

چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

خدا را چون دل ریشم قراری بست با زلفت

بفرما لعل نوشین را که زودش باقرار آرد

نشیند بر لب جویی و سروی در کنار آرد