بختی بخت افگند رخت من و بخت من

صحن چراگاه او خاک رفیعی، که هست

خار و خس آن زمین زشک گل نسترن

کاش ز خاک هرات بر لب آب فرات

یا فگند بر سرم سایه همای حجاز

تا شود این استخوان طعمه زاغ و زغن

ماه جمال حسن گفت و کمال حسین