چند بود در محن، سینه من ممتحن؟

چشم و چراغ منید گر نظری افگنید

باز شود این چراغ در نظرم شعله زن

چند بود در بلا خاطر من مبتلا؟

نفس دغل از درون گام نه و دام نه

دیو دنی از برون راهزن و چاه کن

رشته جان تاب زد، آتش دل سرکشید