دیو دنی از برون راهزن و چاه کن

چند بود در بلا خاطر من مبتلا؟

چند بود در محن، سینه من ممتحن؟

نفس دغل از درون گام نه و دام نه

رشته جان تاب زد، آتش دل سرکشید

شمع صفت سوختم مردم از این سوختن

برفگنم جامه را در شکنم خامه را